با من رفیق بودی از من جدا شدی

دیر آمدی به خاطرم ای نام نا شناس

با من چه دیر دوست شدی آشنا شدی

روی لبم نشستیو من از تو بی خبر

چیزی شبیه بوسه شبیه دعا شدی

زیبایی ات به رنگ صدا و سکوت بود

در گل سکوت کردی و در من صدا شدی

رویای فاتحانه یک قلب نا امید

پایان عاشقانه یک ما جرا شدی

وقتی سه ساله هستیم مادر بینی‌مان را تمیز می‌کند. وقتی چهارده ساله می‌شویم اشکمان را از چهره پاک می‌سازد و هنگامی که به بیست سالگی می‌رسیم,‌نگرانی‌هایمان را می‌زداید.
مادران که سرچشمه‌ی پایان‌ناپذیری از آرامش و حمایت هستند, می‌توانند وقتی دیگران قادر به درک ما نیستند,‌حرف‌هایمان را بفهمند.
پیوند ناگسستنی بین مادر و کودک در لحظه‌ی لقاح آغاز می‌شود و با تداوم رشد و یادگیری آن‌ها شکل می‌گیرد .زنان خواه مادر باشند, خواه از این موهبت بی‌بهره, نماینده توانایی‌های بالقوه حیات انسانی هستند.