شبی زمستان بود، برف می‌بارید و باد كولاك می‌كرد. خروش برف و باد، یاد مرا به سال‌های دور و به شبی پُر برف و به پنجره‌ای روشن می‌كشاند؛

یاد پنجره روشنِ خانه مادربزرگ.

پنجره‌ای كه از آن نورِ سرخ چراغ گردسوزی به بیرون پرتو افشان می‌شد و امیدِ خانه گرم و پُر مهر او را به یاد می‌آورد. ما، در را باز می‌كردیم و گام به سرای او می نهادیم؛ مادربزرگ را می‌دیدیم كه زیر كرسی نشسته و گیسوان چون برفش را شانه می‌زد. از آمدن بچه‌ها شادمان می‌شد. دستش را به زیر جاجیم می‌بُرد تا غوری دم‌كرده‌های آویشن و بابونه را از چاله كرسی بیرون بیاورد. كرسی مادربزرگ و آتشدان آن همچو همیشه گرم بود؛ مانند چشمان پُر از مهربانی و یكرنگی او. ما دستان یخ‌زده خود را بهم می‌مالیدیم و به آن می‌دمیدیم. مادر بزرگ دستان ما را در میان دستانش می‌گرفت و می‌مالید.